ΝΗΠΙΟΤΗΤΑ : ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία

του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,

από την ιστοσελίδα floga.gr, επάνω στο χωρίο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, κεφάλαιο 10ο, στίχοι 16 έως 21, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 18-10-2009.

Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε πριν από λίγο αναγιγνώσκεται τιμητικώς πως, δια την εορτή του Αγίου και Αποστόλου Ευαγγελιστού Λουκά που γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας, που σημαίνει ότι περιγράφει το ήθος το αποστολικό. Αλλά πρέπει να υπενθυμίσω -και έχει πολύ μεγάλη σημασία για τις ερμηνευτικές δυνατότητες και προοπτικές αυτής της περικοπής- ότι την ίδια περικοπή διαβάζουμε στην εορτή των Αγίων Αρχαγγέλων. Αυτό υπάρχει σαν μια σπουδαία δυνατότητα κατανοήσεως και της σχετίσεως του αποστολικού ήθους με το ήθος των αγγέλων και έτσι θα καταλάβουμε την περικοπή.

Τι είναι οι άγγελοι; Είναι ουράνιες δυνάμεις, που διακονούν και λειτουργούν τον Θεό. Τον διακονούν στέλνοντας σε μας τα μηνύματά Του και ταυτόχρονα Τον λειτουργούν, που σημαίνει [ότι] οι Απόστολοι και ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς κάνουν το ίδιο πράγμα ακριβώς: Γίνονται η φωνή του Θεού και υπηρετούν τον Θεό· και φυσικά η προοπτική του κειμένου που ανοίγεται μπροστά μας ανοίγει αυτό τον δρόμο, που είναι το ήθος το αγγελικό και το αποστολικό, στη ζωή του καθενός μας. Ακριβώς αυτό να δούμε, γιατί η επέκταση πια του ήθους του αγγελικού και του αποστολικού στη ζωή του καθενός μας μάς αφορά και μας ενδιαφέρει πάρα πολύ, γιατί κι εμείς κατ᾽ αυτόν τον τρόπο πρέπει να λειτουργήσουμε.

Τι λέει ο Χριστός μας τώρα, ομιλώντας στους μαθητές Του; Ξεκινάει με μια φράση που δηλώνει την ενότητα που έχει μαζί τους και την ενότητα την οποία έχει με τον Πατέρα Του. Λέει: «Όποιος ακούει εσάς -που εσείς τι ομιλείτε και λέτε; Λέτε τον λόγο μου- εμένα ακούει, και όποιος δεν ακούει εμένα δεν ακούει τον Πατέρα μου». Βλέπετε, υπάρχει μια άμεση σχέση ενότητας· ενότητας και υπακοής των μαθητών -ακούω, υπακούω- και ταυτόχρονα ενότητας και υπακοής του Υιού προς τον Πατέρα. Δηλαδή τα πάντα, όλα ανάγονται μέσα στη ζωή της Αγίας Τριάδας. Εκεί υπάρχει ενότητα, υπάρχει αγάπη· και αφού υπάρχει αυτό εκεί -έτσι είναι ο Θεός- αυτό ο Θεός το δίνει σε μας σαν δώρο και αποκτούμε με Εκείνον και όλοι μας αυτή την ενότητα την τριαδική. Υπάρχει η αγάπη και η ενότητα. Μέσα από αυτή την αγάπη και την ενότητα πια μπορούμε να λειτουργήσουμε το πρώτο βήμα το αποστολικό και για να μπορέσεις να έχεις αυτή την ενότητα και την αγάπη, πρέπει να ξεπεράσεις τα πάθη σου, άρα δίνεις μια μάχη με τα πάθη σου.

Και στέλνει ο Χριστός τους Αποστόλους Του και εμάς όλους για να μπορούμε να εκφράσουμε στη ζωή του κόσμου τη φωνή Του και το ήθος Του και το τι είναι Εκείνος και αυτή είναι η οφειλή μας και το καθήκον μας· όπως στέλνει τους μαθητές Του στέλνει και μας. Και πάνε οι μαθητές Του και χαίρονται όταν βλέπουν που τα πνεύματα υποτάσσονται σε αυτούς και πάνε χαρούμενοι και λένε στον Χριστό: «Ξέρεις, τα πνεύματα υποτάσσονται σε μας». Πολύ μεγάλη ιστορία! Σάμπως και έκαναν κάτι ιδιαίτερο οι μαθητές; Απλώς αγάπησαν τον Χριστό και ακολούθησαν τις πρώτες διδαχές Του. Γιατί τα πνεύματα υποτάσσονται σε αυτούς; Κι ο Χριστός απαντάει: «Μη χαίρεστε γι᾽ αυτό», λέει. «Γι᾽ αυτό να μη χαίρεστε. Να χαίρεστε γιατί τα ονόματά σας γράφτηκαν στον ουρανό». Νίκησαν τα δαιμόνια και τα δαιμόνια σ᾽ αυτούς υποτάσσονται; Είναι γιατί πρώτα νίκησαν τα πάθη τους. Και επειδή νίκησαν τα πάθη τους, απέκτησαν ήθος χριστοειδές και θεοειδές πάνε στον κόσμο κι είναι σαν τον Θεό και επειδή η αγάπη νικάει οτιδήποτε και επειδή ακριβώς κι η κόλαση του διαβόλου είναι η παρουσία της αγάπης του Θεού, αυτή ακριβώς η νίκη πάνω στα πάθη τους κάνει να νικήσουν και τα δαιμόνια. Δεν είναι ένα ανεξάρτητο διακόνημα και ένα ανεξάρτητο επίτευγμα να κάνουν αυτό το πράγμα. Όποιος στρέφεται στον Χριστό, όποιος αγαπάει την Αγάπη, όποιος γίνεται σαν τον Χριστό, σαν την Αγία Τριάδα και έχει ενότητα, νικάει οτιδήποτε κακό. Δεν είναι μια ιδιαίτερη πάλη και μια αγωνία.

Γι᾽ αυτό να χαίρεστε λοιπόν, γιατί νικήσατε τα πάθη σας, και μέσα από τη νίκη των παθών γράφονται τα ονόματά σας στον ουρανό. Και φυσικά προσθέτει ο Χριστός μετά λέγοντας, στους μαθητές Του το λέει, αλλά με τον δικό Του τρόπο στρεφόμενος στον Πατέρα Του -για να προσδιορίσει οριστικά αυτό το ήθος το αποστολικό, το οποίο περνάει στο πρόσωπό μας και στη ζωή μας- κάνει μια σύντομη προσευχή στο τέλος και λέει: «Σε ευχαριστώ Πατέρα μου γιατί αυτά δεν τα έμαθες και δεν τα έδειξες στους σοφούς και τους συνετούς του κόσμου αυτού», δηλαδή αυτούς που είναι εγωιστές και προσπαθούν τον κόσμο να τον κυβερνήσουν όχι με την ενότητα, όχι με την αγάπη, όχι με το ήθος το τριαδολογικό, αλλά πάνε να νικήσουν τα δαιμόνια με τα δαιμόνια, όντες δαίμονες». Και λέει: «Ευχαριστώ Πατέρα μου, γιατί σε αυτούς τους συνετούς και τους φρονίμους, δηλαδή στους εγωιστές του κόσμου, δεν τους τα έδειξες αυτά τα πράγματα. Και σε ποιούς τα έδειξες; Στα “νήπια”, δηλαδή στους ταπεινούς» και μας καλεί σε μια νηπιότητα, σε μια κάθαρση των παθών, μια αλλαγή της νοοτροπίας της ζωής μας, όπου το καθετί δαιμονιώδες, το οποίο δεν εκφράζει αγάπη και ενότητα, καταλύει τον κόσμο και τον διαλύει. Και τότε γινόμαστε νήπιοι και τότε προσομοιάζουμε κατά χάρη στην αγάπη του Θεού και τότε προσομοιάζουμε και στις ουράνιες δυνάμεις και στους Αποστόλους και στον σήμερα τιμώμενο Απόστολο.

Άρα το κείμενο που ακούσαμε είναι συγκλονιστικό, γιατί αφορά τον βηματισμό της ζωής μας και όχι μόνο αυτό, δεν είναι απλώς το ήθος «τι κάνουμε εμείς»· είναι το τι αφήνουμε στα γύρω μας, το τι πατήματα, το τι ίχνη αφήνουμε στο περιβάλλον μας. Μπαίνει ένα ήθος αποστολικό, αγαπητικό, ενότητας, νίκης κατά των δαιμόνων, που σημαίνει νίκης κατά των παθών ή μπαίνουμε στον κόσμο ως δήθεν έξυπνοι και συνετοί και φρόνιμοι για να κερδίσουμε με τα δικά μας επιτεύγματα και τον εγωισμό μας τον κόσμο; Και εδώ όλα καταλύονται και εδώ ο Χριστός καλεί όλους μας σε μια νηπιότητα.

Τιμούμε, λοιπόν, σήμερα τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Ταυτόχρονα, έμμεσα, τιμήσαμε τους αγγέλους. Ταυτόχρονα, έμμεσα και άμεσα, τιμούμε όλους εκείνους οι οποίοι απέκτησαν αυτή τη νηπιότητα· και ταυτόχρονα ανοίγουμε μια άλλη προοπτική στον κόσμο: Την προοπτική που η φωνή μας να γίνει φωνή του Θεού, τα πατήματά μας να γίνουν πατήματα του Θεού πάνω στον κόσμο και η παρουσία μας να γίνει παρουσία αποστόλου.

(Πηγή: http://www.floga.gr/50/01/01/2009-0/02_200910180101.asp)