ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία

του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,

από την ιστοσελίδα floga.gr, επάνω στο χωρίο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, κεφάλαιο 1ο, στίχοι 1 έως 25, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 19-12-2004.

Ο Θεός, μέσα στην αγαπητική Του συγκατάβαση για μας, πολλές φορές κάνει απρόβλεπτα πράγματα - κατά τα μέτρα του δικού μας μυαλού απρόβλεπτα. Απρόβλεπτο, εξάλλου, και σαν έκφραση είναι το γεγονός της Σαρκώσεως. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος στην κυριολεξία μιμείται αυτό το μέγεθος, γιατί κάνει μια απρόβλεπτη έναρξη του Ευαγγελίου του, του πρώτου κατά σειρά μάλιστα εκ των τεσσάρων Ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης, του πρώτου κειμένου της Καινής Διαθήκης.

Απρόβλεπτο, λοιπόν, στην κυριολεξία και μάλιστα το απρόβλεπτο αυτό του Ματθαίου αποκτά μείζονα, μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί δεν είναι κάτι που το άκουσε διδαχθέν από τον Χριστό, να μεταφέρει τα λόγια Του, όπως κάνει στην επί του Όρους Ομιλία, [όπου] μεταφέρει τα λόγια του Χριστού. Είναι, θα έλεγα, μια δική του σύλληψη, αλλά κατά Χάρη σύλληψη, μέσα στην έκφραση της θεοπνευστίας των κειμένων. Κοιτάξτε τι είναι αυτή η σειρά των ονομάτων, που δεν ξέρω πόσοι από εσάς πριν από λίγο θα είπαν, «Κουραστήκαμε, είναι πολλά ονόματα. Τι μας τα λέει; Τι είναι αυτά τα ονόματα; Δεν τα ξέρουμε. Καθυστερούμε, να πάμε στο τέλος, να πάμε στο αποτέλεσμα. Τι έγινε στο τέλος;». Ακριβώς εδώ είναι το κάλλος του κειμένου, το απρόβλεπτο, το μυστήριο και θα έλεγα, αν επιτρέπεται να το πω, η ποιητική μαγεία του κειμένου.

Ο Θεός ό,τι κάνει το κάνει με έναν διπλό τρόπο. Το κάνει έχοντας έναν στόχο, που είναι η σωτηρία του ανθρώπινου γένους, αλλά ταυτόχρονα δεν εξαντλείται στον στόχο. Ο Θεός καθορίζει και μπαίνει στη λεπτομέρεια της πορείας, λέγοντας «θέλουμε να γίνουμε άγιοι, αυτό που θέλει ο Θεός». Αυτό έχει μια λεπτομέρεια του κάθε λεπτού. Είναι η καλλιέργεια, το κάλλος, ο θρίαμβος και αυτή η ομορφιά του κάθε λεπτού. Ο Ματθαίος πραγματικά, με έναν μοναδικό τρόπο, γίνεται απρόβλεπτος γι᾽ αυτόν τον λόγο. Θέλει να καταλήξει στη Γέννηση του Χριστού, που την περιγράφει το κείμενο που ακούσαμε πριν από λίγο, αλλά ακριβώς κάνει μια καταπληκτική πορεία αναφέροντας τα γνωστά και τα άγνωστα ονόματα τα οποία προηγήθηκαν γενεαλογικά κατά τα μέτρα τα ανθρώπινα του Χριστού. Όπου δεν είναι απλώς το τέλος που έρχεται ο Χριστός· είναι ακριβώς η ομορφιά, ο θρίαμβος αυτών των προσώπων, γνωστών τε και αγνώστων, που ζήσανε κάποιες στιγμές όπου καλλιέργησαν βαθιά πράγματα του Θεού και μάλιστα, με έναν μοναδικό τρόπο κατά τα ανθρώπινα μέτρα, ετοίμασαν τον δρόμο του Θεού.

Η ακραία πίστη του Αβραάμ, ο οποίος πάει να θυσιάσει τον γιο του ετοιμάζει την πιο βαθιά κατανόηση για εμάς που ο Θεός θυσιάζει τον Γιο Του και προηγείται ο άνθρωπος που θυσιάζει πριν τον γιο του. Η ακραία έκφραση της μετανοίας του Δαυίδ και, βλέπετε, στέκεται και λέει από τον Αβραάμ μέχρι τον Δαυίδ γενεές δεκατέσσερις, από τον Δαυίδ μέχρι την μετοικεσία Βαβυλώνος (η ακραία έκφραση της μετανοίας ή της πτώσης ολόκληρου λαού, που είναι η μετοικεσία της Βαβυλώνος). Η κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό, αποκτά μια ομορφιά. Και ο Θεός στέκεται και περιμένει. Περιμένει όχι απλώς γιατί Του αρέσει να περιμένει, [αλλά] γιατί Του αρέσει ο,τι γίνεται να γίνεται σε βάθος και να αποκτά ένα θριαμβικό μέγεθος.

Αυτό ακριβώς να το μεταφέρετε στη ζωή σας, αυτό το ήθος του απρόβλεπτου, του ανείπωτου του Ματθαίου και του Χριστού μας να το μεταφέρετε στη ζωή σας, όπου η ζωή σας έχει στόχους, αλλά ταυτόχρονα αυτοί οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται με μια μονοτενή, δηλαδή με μια απρόσωπη βαρύτητα. Η κάθε στιγμή έχει μια προσωπικότητα, έχει μια ομορφιά. Είναι το κάλλος, ο θρίαμβος του κάθε λεπτού, είναι η γεύση του κάθε λεπτού, είναι το ότι ο χριστιανός «ρουφάει» το κάθε λεπτό και το ανασαίνει το κάθε λεπτό, το κάνει μια μοναδικότητα του Χριστού και αυτό το κάθε λεπτό, επειδή είναι τόσο όμορφο και τόσο πανέμορφο μέσα στις δυσκολίες και στους πειρασμούς και είναι τόσο συγκαταβατικό και τόσο απρόβλεπτο στην ομορφιά που έχει μέσα στις δυσκολίες και στους πειρασμούς, αποκτά ο άνθρωπος από τώρα γεύση παραδείσου και εκείνο που έρχεται στο τέλος σαν αγιότητα, σαν παράδεισος, είναι κάτι το οποίο βιώθηκε και εγεύθηκε· και γίνεται ο χριστιανός απρόβλεπτος. Πώς μπορεί να χαίρεται μες στις δυσκολίες, μες στις λύπες, μέσα στους πόνους, μες στις αρρώστιες; Είναι αυτό το κάλλος το ποιητικό, το οποίο καταυγάζει το απρόβλεπτο του Χριστού μας και το απρόβλεπτο του ευαγγελιστού Ματθαίου.

Το κείμενο, λοιπόν, ορίζει πάρα πολύ ουσιαστικά πράγματα για τη ζωή μας. Αποκαλύπτει την επωνυμία των ανωνύμων και αποκαλύπτει την προβολή της δικής μας επωνυμίας, που, όντες ανώνυμοι πολλές φορές για τα μέτρα τα δημοσιογραφικά του κόσμου, παραμένουμε επώνυμοι καλλιεργηταί των μεγάλων πραγμάτων του Θεού, αν καλλιεργήσουμε βαθιά αυτό το κάλλος, αυτό το ποιητικό κάλλος της χαράς, της ευλογίας, της απαντοχής του κάθε λεπτού.

(Πηγή: http://www.floga.gr/50/01/01/2004-5/200412190101.asp)